Hij was met Breaking Bad verantwoordelijk voor één van de beste series ooit en bewees vervolgens met Better Call Saul dat dat geen toevalstreffer was. Nu stapt Vince Gilligan uit het Breaking Bad universum – al blijft hij zijn geliefde Albuquerque wel trouw – om met een nieuw verhaal en nieuwe karakters te laten zien dat hij geen one trick pony is. Hij wordt daarin bijgestaan door Rhea Seehorn die – uit de schaduw van Bob Oderkirk – kan bekrachtigen dat het een absolute gotspe is dat ze nooit een Emmy heeft gekregen voor haar master class in Better Call Saul. Met Pluribus biedt Gilligan haar de kans op twee dikke, vette middelvingers richting the Academies en die kans heeft ze – wat mij betreft – met beide handen gegrepen.
Rutjes vs. Van Rossum
Seehorn speelt de cynische en gezond chagrijnige Carol, een schrijfster van boeketreekserige piratenromans waar huisvrouwen met live-laugh-love-bordjes boven hun bank helemaal hitsig van worden. Carol’s wereld verandert van de ene op de andere dag in een ware hel, wanneer een mysterieus virus nagenoeg de hele wereldbevolking in Nathan Rutjes verandert. Je weet wel, die stralende mat van Roda JC, wiens humeur met geen voorhamer te breken viel. Niet alleen wordt Carol opeens omringd door onvermoeibare optimisten, de positivo’s in kwestie zijn ook nog eens telepathisch met elkaar verbonden. Ze delen één en hetzelfde brein, waardoor ze opeens alle wijsheid in pacht hebben. Carol wordt gek. Ze voelt zich als Maarten van Rossem die de uitgang van de EO-Jongerendag maar niet kan vinden. Lukt het haar om de boel weer in ere te herstellen of zal de lokale prozac-fabriek overuren moeten draaien om haar door deze nieuwe realiteit te slepen?

Severance meets Sense8
Pluribus is eigenlijk de on steroids versie van Sense8, die te vroeg gesneuvelde Netflix-serie van de makers van The Matrix, waarin een aantal individuen – op verschillende continenten – telepathisch met elkaar verbonden zijn. Daarnaast doet het me ook denken aan Severance, dat visuele kunstwerk waarin de werknemers van Lumon Industries door een chirurgische ingreep twee afzonderlijke identiteiten kregen: de ‘innie‘, die geen weet heeft van de buitenwereld, en de ‘outie‘, die zijn leven buiten kantooruren leeft zonder enige kennis van zijn werk. De premisse klinkt op voorhand misschien een beetje als een gimmick, maar het wordt al snel een heerlijke mindfuck die met de aflevering gelaagder en interessanter wordt. En zo is het met Pluribus ook, want wat betekent een collectief brein, een collectief bewustzijn nou eigenlijk? Opeens is je neefje van zes – naast je neefje – ook de minister van Buitenlandse Zaken, je favoriete NBA-speler én – zoals Carol het zelf zegt – de gynaecoloog van je moeder. Is dat collectieve brein dus een soort geestelijke slavernij of kleven er ook positieve kanten aan? Zou discriminatie, oorlog of misdaad bijvoorbeeld nog bestaan als we allemaal één en dezelfde persoon zijn? Is het een manier om ons leven veel efficiënter en duurzamer in te richten en handen en voeten te bieden aan de problemen in een tijd van verregaande polarisatie? Daarmee wordt Pluribus – naast een zeer vermakelijke serie – opeens ook een interessant gedachtenexperiment. Een gedachtenexperiment waarvoor Gilligan en Seehorn – wat mij betreft – wel in de prijzen mogen vallen.






